وقت غزل گريه

م . ت . صداي سکوت 

وقت  اگر  داري  کلامي  با تو  درد دل  کنم

شايد  از  اين  گفتگو  آرامشي  حاصل  کنم

 وقت  اگر داري  بگويد  اين  صداي  بي صدا   

ضجه اي سرخورده  و  بغضي  گره گير  گلو

لحظه اي بنشين  بگويم  قصه ام  را مو  به  مو

قصه ٌ  تکراري  شبهاي  سرد انتظار

قصهٌ  تلخ  نگاهي  مانده  بر  در  بي  قرار

قصهٌ اين دل  که  امشب  باز  کافر  مي شود

از کتاب  عمر  بي حاصل  که  آخر  مي شود

ميل رفتن  دارد اين دل، حيف ، پايش  بسته است

دست مشتاق  نوازش را ببين ،  بشکسته است

باز هم زانوي  غم کرده  بغل ، اي  واي دل

دل شده  رسواي کوي يار  و من  رسواي  دل

تن به دريا مي زند ، پرواي طوفانش  چه  شد؟

سر سپرده  مي رود، ترس از  رقيبانش چه  شد؟

مي کشاند  خسته تن  را  در  بيابان  سکوت

عاقبت سر مي نهد  امشب  به  دامان  سکوت

شيونش  را  گم  کند  در  کوچهٌ  دل واپسي

سايهٌ  شب  هم  ندا  سر  مي  دهد  از  بي کسي

وقت  اگر  داري  بگويم  با  تو  من ،از فصل  غم

مي شناسي؟  من همانم ، از تبار  و  نسل  غم

ياري ام  ده ،  گوش  کن، يک دم بيا بنشين که  من

ناله ها سر مي دهم از دست  اين  زخم  کهن

ناله از تنهايي  و  بي  هم زباني  در  قفس

بغض  ويرانگر  پس  از  خوش  باوري  هاي  عبث

خون  دل  خوردن  مرامم گشت ،  باري  بگذريم

از من  ودل  بگذريم  اي  دوست ،  آري  بگذريم

کاروان  عمرم  امشب  برگ  و بارش  نيست ، نيست

ظلمت  آمد ، کور سويي  همجوارش  نيست ، نيست

کاروان  ، ره در  کوير  کور  حسرت  مي برد

دل ،  تنش  را  تا  ديار   دور  حسرت  مي  برد

همره  اين  قافله  افتان  و  خيزان  ميروم

تشنه ام  در  آرزوي  شعر  باران  مي روم